บทที่ 10 คนที่ถูกนอกใจ 1-3 + หวงของ 1-1

หญิงสาวนิ่งงันไปชั่วอึดใจ ก่อนจะบอก “ค่ะ ฉันกำลังจะบอกคุณพอดี คืนนี้ไม่กลับบ้านเหมือนกัน...”

สรุปทั้งคู่ต่างไม่มีใครกลับบ้าน อารัญญามองอยู่ข้างๆ ทั้งขัดตาและขัดใจ พอเดหลีวางสายหล่อนก็เก็บคีย์การ์ดแล้วบอก

“งั้นดีเลย คืนนี้เธอไปงานกับฉัน”

“อารัญจะไปทำงานไม่ใช่เหรอคะ”

“ใช่ ทำงาน และเธอก็จะไปช่วยงานฉันเหมือนกัน”

เดหลียังไม่เข้าใจ อารัญญาเลยชี้แจง “งานนี้ต้องใช้นักเปียโน และคืนนี้เธอจะเป็นคนขึ้นแสดง”

“หา! แต่ฉันร้างราจากการเล่นเปียโนมาหลายปีแล้วนะคะ”

“แล้วยังไง เธอแค่ไม่มีเวลาเล่น แต่วิชาที่ติดตัวมายังไม่ลืมหนิ” ตบไหล่บอบบาง มุมปากแย้มยิ้ม “เอาล่ะ ฉันไว้ใจเธอนะ สู้ๆ”

ส่งกำลังใจให้รุ่นน้องขณะที่มุมปากลอบยิ้มเย็น

คืนนี้เป็นงานเลี้ยงปลดเกษียณของผู้กำกับชื่อดัง คนในวงการย่อมยกโขยงมากันหมด ถ้าอารัญญาเดาไม่ผิด คีรันจะต้องไปร่วมงานนี้ด้วย

และคู่ควงของเขาคงจะเป็นนังชู้สารเลวนั่น

หันมาเชยคางเดหลี หันไปมาแล้วคลี่ยิ้ม “เติมเครื่องสำอางอีกหน่อยเถอะ ตรงนี้ซีดไปหน่อย”

ด้วยหน้าตาระดับนี้ของเดหลี จะแย่งชิงแสงจากยัยเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมนั่นไม่ได้เชียวหรือ

คอยดูก็แล้วกัน สมัยก่อนฉายาเจ้าหญิงของเดหลีไม่ได้มาเล่นๆ หรอกนะ ถ้าเธอได้เอาจริงขึ้นมา ดาราทั่วไปจะเอาเธอลงเหรอ

ไม่มีทางเสียหรอก...

CHAPTER 6

หวงของ

งานเลี้ยงในค่ำคืนนี้รวบรวมแขกในสาขาอาชีพการแสดงจากทุกสารทิศ แต่เมื่อเดหลีในชุดราตรีเปิดแผ่นหลังวับแวมก้าวเข้ามาในงานพร้อมอารัญญากลับดึงความสนใจจากสายตาทุกคู่ไปจนหมด

ประหนึ่งสีสันแดงสดสาดใส่ผืนผ้าใบขาวสะอาด เดหลีนั้นเป็นคนนอกวงการ หากแต่ไม่มีใครเอาเธอลง แม้กระทั่งดาราที่ได้ชื่อว่ามาแรงที่สุดในขณะนี้

เรือนร่างของอัณศยาแข็งทื่อราวกับครกหิน รอยยิ้มบางที่ฉาบบนดวงตาแทบรักษาเอาไว้ไม่อยู่ คืนนี้เธอคือดาวเด่นแน่นอน แต่ทว่าผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกัน

ข้างเคียงหญิงสาวในค่ำคืนนี้คือคีรัน เขามีปฏิกิริยาต่างจากอัณศยาเล็กน้อย

เขารู้สึกคุ้นเคยกับหญิงสาวคนนั้นมาก คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยรู้จักกันมาก่อน

ผมสั้นเคลียต้นคอ นัยน์ตารูปทรงเมล็ดอัลมอนด์ดำขลับเป็นประกาย รอบตัวแผ่บรรยากาศสงบนิ่งและเยือกเย็น

คีรันจ้องมองเธอเพราะความฉงนคาใจ ก็พอดีกับเธอรับรู้ถึงร่องรอยของการสังเกตจากเขา ดวงตาฉลาดเฉลียวจึงเพ่งมองกลับมาอย่างสงบนิ่ง

และในตอนนั้นเองที่ระเบิดดังขึ้นในสมอง เสียงก้องกัมปนาทส่งผลให้ร่างสูงถึง 189 เซนติเมตรซวนเซ

เดหลี

นั่นคือเดหลีไม่ผิดแน่ ภรรยาของเขา!

คีรันไม่คิดว่าตนเองจะจำผิดเพียงเพราะเดหลีในรูปลักษณ์นี้ไม่ได้เผยตัวมานาน สมองของเขาสลักภาพเธอในยามรุ่งโรจน์ที่สุดลงในส่วนลึกของความทรงจำนานแล้ว

เดหลีที่สง่างามและเข้มแข็ง

เดหลีที่ทำให้เขาตกหลุมรักอย่างโงหัวไม่ขึ้น ผู้หญิงที่ครั้งหนึ่งเคยโด่งดังที่สุดในชื่อของเจ้าหญิง ก่อนที่เธอจะถูกเขาตีตราเป็นเจ้าของ ขาข้างหนึ่งของเธอเคยย่างเหยียบเข้ามาในวงการบันเทิงมากกว่าครึ่ง

ความหวาดกลัวเมื่อครั้งนั้นหวนคืน ถ้าเขาไม่แต่งงานกับเธอเสียก่อน ป่านนี้เดหลีคง...กลายเป็นคนที่เขาเอื้อมไม่ถึง...

ความทรงจำเก่าก่อนวูบเข้ามาไม่หยุด อาจฟังดูเหมือนนานหากแต่ระยะเวลากลับสั้นแค่หนึ่งวินาที พวกเขาสบตากันจากระยะไกล และเป็นหญิงสาวที่ผละจากแล้วเดินขึ้นไปยังเวทีสำหรับบรรเลงเปียโน

ดนตรีอันประกอบไปด้วยตัวโน้ตซับซ้อน ท่วงทำนองไพเราะชวนฝันที่เป็นองค์ประกอบในงานวันนี้ล้วนแล้วแต่ถูกรังสรรค์มาจากปลายนิ้วเรียวงาม คีรันฟังจนเหม่อ นัยน์ตาค่อยๆ เลื่อนลอยว่างเปล่าลงทีละน้อย

เขาเหมือนจะเข้าใจแล้วว่าเหตุใดตนเองถึงรู้สึกไม่สบายใจ

เหตุผลมันง่ายนิดเดียว นั่นคือเดหลีกำลังก้าวถอยหลังกลับไปยังจุดเดิมอีกครั้ง

จุดที่เป็นความทรงจำอันตราตรึงที่สุดของเขา

กรงเล็บจิกแน่นกลางฝ่ามือ เขารับรู้ถึงความเคร่งเครียดและกดดันของตัวเองได้ดียิ่งกว่าครั้งไหน

เดหลี

เมียเขา

ทำไมถึงได้...!

แก้วตาหดเล็กลงพร้อมแรงสั่นไหวมหาศาล

หรือเธอจะรู้อะไรบางอย่างมา...

หันมองหญิงสาวที่ควงแขนตนอยู่ ฝ่ามือเล็กบางอ่อนนุ่มเริ่มร้อนลวกจนชายหนุ่มอยากสลัดทิ้ง แต่เขาทำไม่ได้อย่างใจคิด ที่นี่มีสายตาของผู้คนมากมายจ้องมองอยู่ เขาจะฉีกหน้าดาวเด่นของบริษัทไม่ได้

ขบกรามแน่นขณะจ้องนักเปียโนหญิงไม่ให้คลาดสายตา รอบข้างดูเหมือนจะเงียบลงจนน่าหงุดหงิด ชายหนุ่มจึงลองกวาดตามองโดยรอบ แล้วก็ต้องรู้สึกร้อนรนจนเหงื่อแตก สายตาของผู้ชายพวกนั้นมันอะไร เหตุใดถึงเอาแต่จ้องเมียเขาไม่ลดละ

นั่นเมียของเขานะ

เธอคือเมียเขา

ความกังวลและความหวาดกลัวพลันถาโถมเข้ามาในพริบตานั้น นี่คงเป็นครั้งแรกในรอบเจ็ดปีที่หัวใจของเขาได้เผชิญหน้ากับโทสะและความหึงหวง

อัณศยาสังเกตเห็นความกระวนกระวายของชายหนุ่มจึงกระตุกแขนเรียกเขาเสียงหวาน ทว่าคีรันไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น ใบหน้าเขียวคล้ำดำทะมึนชวนตกใจจนเธอสะดุ้งโหยง

“คุณคีรันคะ คุณคีรัน...”

เรียกเสียเปล่า เพราะสัมปชัญญะของเขาถูกสายตาราวกับหมาป่าของผู้ชายโดยรอบดึงดูดไปแล้ว ครั้นเสียงเปียโนหยุดลง ชายหนุ่มก็สลัดคู่ควงของตัวเองพลางเดินอย่างเร่งรีบไปด้านหลังงาน

สถานที่จัดงานของวันนี้เป็นห้องแกรนด์ บอลรูมของโรงแรมชื่อดัง ด้านหลังถูกสร้างเป็นห้องสำหรับเตรียมการแสดงที่ค่อนข้างกว้างขวาง พอเดหลีเล่นเพลงจบเธอก็ได้รับการต้อนรับจากอารัญญาและเหล่านักแสดงประจำวันนี้อย่างอบอุ่น